خدایا،خسته ودلشکسته ام،مظلوم ازظلم تاریخ،پرمرده از جهل اجتماع،ناتوان در مقابل طوفان حوادث،ناامید در برابر افق مبهم ومجهول،تنها،بی کس،فقیر در کویر سوزان زندگی،محبوس در زندان آهنین حیات،دل غمرده و دردمندم آرزوی آزادی می کند وروح پرمرده ام خواهش پرواز دارد تا از این غربت کده ی سیاه، ردای خود را به عدم بکشاند واز بار هستی برهد ودر عالم نیستی فقط با خدای خود به وحدت برسد.

خدایا تو را شکر می کنم که به امید استخلاص،تحمل همه ی دردها وشکنجه ها را میسر کردی...

                                                                                بخشی از مناجات های شهید چمران